φυγαδικός
ή, όν, Adv.
A.
of or for an exile, φ. προθυμία the reckless zeal of a refugee, Th. 6.92; φ. ἐλπίδες Plu. Pel. 8; φ. νῆσος Id. 2.603b; φ. οἰκίαι IG 12(9).196.24 (Eretria, iv B. C.); οἱ φυγαδικοί, = οἱ φυγάδες, Plb. 22.10.6; τὸ φ. D.H. 6.63, D.S. 14.32. Adv. ‐κῶς, ζῶντας Plu. Tim. 24.