φονάω

A. to be athirst for blood, to be murderous, φονᾷ, φονᾷ νόος ἤδη S. Ph. 1209 (lyr.); φονώσαισιν . . λόγχαις (Boeckh, after Sch., for φονίαισιν) Id. Ant. 117 (lyr.), cf. Hp. Virg. 1; ἐοικὼς φονῶντι Ael. VH 2.44; τῷ ἐξ Ἄρεος φονῶντι ib.3.9; φονῶν τὸ ὄμμα Philostr. Jun.Im. 9.