φιλοχωρέω

A. to be fond of a place or country, haunt it, Hdt. 8.111; ἐκεῖσε φ. Ar. Fr. 149.5: c. dat., φ. τόποις Plb. 4.46.1; ὄρεσιν D.H. 1.13; τῷ λόφῳ Id. 1.34, cf. 3.9, 5.63; τοῖς ἀλλοτρίοις Id. 8.47 (but ἐν τοῖς ἀλλοτρίοις ib.35 codd.); φ. περὶ ταφάς Plu. 2.612a: metaph., φ. ἐπὶ τῇ παρανόμῳ δυναστεία, ἐπὶ [τῇ φιλοσοφίᾳ], D.H. 11.11, Iamb. Protr. 6; περὶ τοὺς ἐθισμούς Plu. 2.714b: c. inf., φιλοχωροῖμεν ἂν μένειν D.H. 6.79 (s. v. l.).