φιλότεκνος

ον
A. loving one's children or offspring, Hdt. 2.66, E. HF 636, Ph. 356, Ar. Th. 752, Ep.Tit. 2.4; ἦθος φ. D.S. 34/5.11: Comp., αἱ μητέρες ‐ότεραι Arist. EN 1168a25; Sup. ‐ότατος Plu. Aem. 6: τὸ φ., = φιλοτεκνία, Id. 2.93f.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← φιλοτεκνία Dictionary φιλοτερπής →
An open-access project