φιλονικέω

A. to be fond of victory, engage in rivalry, be contentious, mostly in bad sense, φρονήματι φιλονικῶν ἠναντιοῦτο out of contentiousness, party spirit, Th. 5.43 (‐νεικ‐ codd.), cf. Lys. 22.8 (‐νεικ‐ codd.); φιλονικοῦντας, ἀλλ’ οὐ ζητοῦντας τὸ προκείμενον Pl. Grg. 457d, cf. R. 499e, Lys. 33.4 (‐νεικ‐ codd.); οἵτινες . . νενικηκότες ἤδη . . οὕτω φιλονικοῦσιν (v.l. ‐νεικ‐), ὥστε . . X. HG 6.3.16: of the state, φ. παρὰ τὸ ἐπιεικές Democr. 252; φ. ἄνευ γνώμης Thrasym. 1.—Constr., abs., v. supr.; φ. περὶ παιδικῶν πρὸς ἀλλήλους Lys. 3.40 (‐νεικ‐ codd.); πρὸς ἀρετήν Pl. Lg. 731a; οὐ πρός γε αὐτὸ τοῦτο(ὃ add. codd. opt.) φιλονικοῦμεν, ὅπως . . Id. Phlb. 14b; φ. περὶ πάντων, περὶ κάλλους, Isoc. 2.25, 10.48; ἀριστείων πέρι Pl. Lg. 935c, cf. D. 5.25: simply c. acc., φ. τὸ ἐμὲ εἶναι τὸν ἀποκρινόμενον to be eager that I should be the answerer, Pl. Prt. 360e; the acc. is mostly a neut. Adj., τὰ χείρω φ. to be so obstinate as to choose the worst, Th. 5.111 (‐νεικ‐ codd.); μηδὲν φιλονίκει D. 20.144 (‐νεικ‐ codd.); φ. ὅπως . . X. Mem. 2.3.17: c. inf., φ. ἐπιδεῖξαι Plu. Pomp. 31; ἐφιλονίκησαν (v.l. ‐νεικ‐)αὐτούς is dub. in Arist. Pol. 1306b1.

2. in good sense, ἁμιλλώμενοι καὶ φ. X. Cyr. 1.4.15; περὶ καλλίστων φ. Isoc. 4.85; φ. ὅπως . . Id. 5.113.