φθινύθω
A.
φθινύθεσκε Il. 1.491.
1.
trans., waste, φθινύθουσιν ἔδοντες οἶκον ἐμόν Od. 1.250; οἶνον δὲ φ. 14.95; οἵ μευ φ. φίλον κῆρ cause it to pine away 10.485 (so perh. Il. 1.491); ἵνα μηκέτ’ ὀδυρομένη . . αἰῶνα φθινύθω waste my life, Od. 18.204; in later Ep., μαψίδιον φ. πόνον Opp. C. 4.186.
2.
intr., waste away, decay, perish, of men, λαοὶ μὲν φ. περὶ πτόλιν Il. 6.327, cf. 21.466, Od. 12.131; παυρότεροι . . φθίνυθον Il. 17.364; τούσδε ἔα φθινύθειν, as an imprecation, 2.346; also ἄχεϊ φ. παρειαί Od. 8.530, cf. 16.145.