φθαρτικός

A. destructive, c. gen., φθαρτικὰ ἀλλήλων τὰ ἐναντία one of another, Arist. Ph. 192a21; ἡ κακία φ. ἀρχῆς Id. EN 1140b19; πόλεως φ. Id. Pol. 1281a20: abs., Id. Po. 1452b11; opp. ποιητικός, γενητικός, Id. Top. 114b17, 124a25; ζῷα οὐ φ. Porph. Abst. 1.11; φ. φαρμακεῖαι Plu. 2.134e; φάρμακα deadly poisons, Dsc. 3.45; ἐμβρύων φ., v. l. for φθόριος, Id. 2 166, cf. 1.105; φ. δύναμις Gal. 11.764. Adv. ‐κῶς Arist. Top. 153b32.