φηρομανής

ές
A. madly fond of wild animals, epith. of Dionysus, AP 9.524.22. φῆρος· ἡ τῶν ἀρχαίων θεῶν τροφή, Hsch.; φῆρον Hdn.Gr.1.385.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← φηρία Dictionary φητιαλεῖς →
An open-access project