ὑλάω
τινα
A.
= ὑλακτέω, used only by Poets and only in pres. and impf., bark, bay, of dogs, κύνες οὐχ ὑλάουσιν, ἀλλὰ περισσαίνουσι Od. 16.9; κύων . . ἄνδρ’ ἀγνοιήσασ’ ὑλάει 20.15; θεσπέσιον ὑλάοντες Theoc. 25.70:—Med., κύνες οὐχ ὑλάοντο Od. 16.162.
2.
metaph. of a man, howl, ἣ μάτην ὑλῶ (so Herm. for ὑλακτῶ); S. Fr. 61 (lyr., dub.); of Cassandra, μάτην ὑλάουσα Tryph. 421.
II.
trans., bark or bay at, τινα Od. 16.5 (so perh.20.15, v. supr.).