ὑδροπάροχος

A. one who furnishes water for irrigation, POxy. 729.13, 2128.2 (ii A. D., pl.), etc.:—hence ὑδρο‐παροχία, ἡ, Supp.Epigr. 4.515.10 (Ephesus, i A. D.), POxy. 137.22 (vi A. D.); ὑδρο‐παρόχιον, τό, PLond. 3.776.19; ὑδρο‐παροχισμός, ὁ, POxy. 1590.10 (iv A. D.).