τρίβων
ωνος, Adj., ὁ
A.
practised or skilled in a thing, used to it, c. gen., τρίβων αὐτῆς (sc. τῆς καννάβιος) Hdt. 4.74; τ. λόγων E. Ba. 717; τ. ἱππικῆς Ar. V. 1429; τῶν κρεμαθρῶν οὔπω τ. Id. Nu. 869; τῶν ἔργων τῆς ἰατρικῆς Gal. 15.169, cf. 18(2).35: c. acc., τρίβων τὰ τοιάδε E. Med. 686: abs., Id. El. 1127: Comp. ‐ότερος EM 766.4:— hence
2.
Subst., 'old hand', rogue, Ar. Nu. 869,870 (a pun).