τορευτός

ή, όν
A. worked in relief, chased, ποτήριον Men. 977; σκύφος OGI 214.54 (Milet., iii B.C.); ἅρμα D S. 18.27.
II. metaph., elaborate, ἔπος AP 9.545 (Crin.), cf. D.H. Comp. 25.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← τορευτικός Dictionary τορεύω →
An open-access project