τλατός
ή, όν, ά, όν
I.
Act., patient, steadfast in suffering or labour, θυμός Il. 24.49.
II.
Pass., to be endured, always with neg., οὐ τ. not to be endured, intolerable, οὐ γὰρ δή που τοῦτό γε τλητὸν . . ἔπος A. Pr. 1065 (anap.); οὐκ ἔστι τοὔγρον τ. S. Aj. 466; οὐ τλητόν [ἐστι], c. inf., E. Med. 797, Alc. 887 (anap.).