τλήμων

A. τλῆμον A. Pr. 614, but ἰὼ τλάμων S. Aj. 893 (lyr.); τλήμων ἀνήρ(ἄνερ codd.) E. Andr. 348, cf. Hipp. 554 (lyr.): (Τλάω):—poet. Adj., used by X. and Aret. (v. infr.):

I. patient, steadfast, stout-hearted, ὁ τλήμων Ὀδυσεύς Il. 10.231,498 (to whom a τλήμων θυμός is ascribed, 5.670); θαρσαλέοι καὶ τ. 21.430; ψυχὴν καὶ θυμὸν τλήμονα παρθέμενος Tyrt. 12.18; τλάμονι ψυχᾷ Pi. P. 1.48; τλήμονες, οἷον ἀγῶνα . . τελέσαντες . . ψυχὰς . . ὠλέσατ' Ath.Mitt. 57.142 (Athens, v. B.C.); τλήμων οὖσ’ ἀπ’ εὐτόλμου φρενός A. Ag. 1302; of patients, Aret. CD 1.4; τ. ἐς παιδείην Id. SD 2.6: Sup. ‐εστάτη E. Heracl. 570.

2. in bad sense, overbold, reckless, Thgn. 196; τλάμονι καὶ πανούργῳ χειρί A. Ch. 384 (lyr.); τλημονεστάτη γυνή S. El. 439, cf. 275, A. Ch. 596 (lyr.); τλάμονι θυμῷ E. Med. 865 (lyr.).

II. wretched, miserable, of persons, A. Pr. 614, S. Ph. 161 (anap.), Ar. Pax 723, X. An. 3.1.29, Mem. 2.1.30: c. gen., ὦ τλάμων ὑμεναίων E. Hipp. 554 (lyr.); θανάτου τλήμων Ar. Th. 1072 (anap.).

2. of conditions, acts, words, etc., τλήμονες φυγαί, τύχαι, E. Hipp. 1177, HF 921 (lyr.); τλημονέστατος λόγος Id. Hec. 562; ὁδὸς τλημονεστάτη, ‐τέρα, Id. Med. 1067,1068: sts. also, as we use wretched, in a disparaging sense, τ. γαστρὸς ἔριθον h.Merc. 296; οἶνος Call. Epigr. 62.

III. Adv. τλημόνως patiently, A. Ch. 748, E. Supp. 947, Gal. 14.213.

2. miserably, E. Tr. 40, Hsch.