τετράστυλος
ον, τό
A.
with four pillars in front, στοαί Phoen. 6.11; of a temple, Vitr. 3.3.7:— τετρά‐στυλον, τό, colonnade, Jahresh. 26 Beibl. 51 (Ephesus, i A.D.), POxy. 2138.14 (iii A.D.), CPHerm. 127v Fr. 1 i8 (iii A.D.); dub. sens. in PFlor. 335.2 (iii A.D.).