τετρακέφαλος

ον
A. four-headed, Epigr. ap. Eust. 1353.8, Phleg. 36.20 J., Lyd. Mens. 3.8, Sch.Ar. Ach. 1081 [with penult. long, as if ‐κέφαλλος, Epigr. l.c., cf. κυνοκέφαλος].
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← τετρακέρως Dictionary τετρακίνη →
An open-access project