ταρβέω
A.
to be frightened, alarmed, Il. 2.268, al.; θάρσεο . . φρεσί, μηδέ τι τάρβει Il. 24.171, cf. 21.288, Od. 7.51, 18.331; οὐδέ τι θυμῷ ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται nor feels fear, neither turns to flight, Il. 21.575, cf.E. Ph. 361; τὼ μὲν ταρβήσαντε καὶ αἰδομένω βασιλῆα στήτην Il. 1.331; πῶς δ’ οὐχὶ ταρβεῖς τοιάδ’ ἐκρίπτων ἔπη; A. Pr. 932, cf. 898 (lyr.), Pers. 685; τὸ ταρβοῦν a state of fear, E. Or. 312; μή με ταρβήσας προδῷς from fear, S. Ph. 757; ταρβήσασ’ ἔχω Id. Tr. 37; τεταρβηκώς fearstricken, E. IA 857 (troch.); τ. φόβῳ S. Tr. 176, E. HF 971; τ. μὴ . . Od. 16.179, S. OT 1011, Tr. 297, etc.; τ. ἀμφ’ αὐτῷ μή . . A.R. 3.459; τ. εἰπεῖν E. Ba. 775.
II.
c. acc., fear, dread, ταρβήσας χαλκόν Il. 6.469; πληθύν 11.405; τίς κέ σ’ ἔτ’ ἄλλος Ἀχαιῶν ταρβήσειεν 17.586, cf. A. Pr. 960, Th. 35, S. Tr. 723, Theoc. 21.62, etc.
2.
stand in awe of, revere, σέβας, χρησμούς, A. Eu. 700,714, cf. S. OC 292.-- Poet. word, rare in Prose, as Epicur. Ep. 3p.62U., Pl. Ax. 370a, Plu. Ant. 39.