συνύπατος

ὁ
A. colleague in the consulship, D.H. 6.22, D.C. 78.14:— hence συνυπατεύω, Str. 5.1.11, Plu. Publ. 1, Fab. 25, etc.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← συνυπάρχω Dictionary συνύπειμι →
An open-access project