σύντριμμα

ατος, τό
A. fracture, Arist. Aud. 802a34, LXX Le. 21.19, Gal. 18(2).850; abrasion, Asclep.Jun. ap. eund.13.346.
II. affliction, ruin, LXX Is. 59.7, Je. 3.22.
III. collection, ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων (v.l. σύστρεμμα, q.v.) ib.Nu. 32.14.
Liddell, Scott & Jones
A Greek-English Lexicon, 1940
← συντρίκλινος Dictionary συντριμμός →
An open-access project