συνίστωρ

A. knowing along with another, ὡς θεοὶ ξυνίστορες as the gods are witnesses, S. Ph. 1293, cf. Ant. 542, E. Supp. 1174, Th. 2.74, PCair.Zen. 625.2 (iii B.C.).

2. privy to a crime or other secret, c. gen., Plb. 30.8.1, AP 5.3.1 (Phld.), 5.4.1 (Stat.Flacc.), Vett. Val.11.1, Cat.Cod.Astr. 2.175; σώματα συνίστορα τῆς πράξεως Aen. Tact.23.10: c. acc. (with the verbal constr.), πολλὰ συνίστορα . . κακά (sc. τὴν στέγην) A. Ag. 1090 (lyr.).