συνεράω

A. love jointly or together with, σοὶ καὶ ξυνήρων E. Andr. 223; χρή σε . . μοι τὠραμένῳ συνερᾶν ἀδόλως σέθεν Theoc. 29.32; σύν μοι πῖνε, συνήβα, συνέρα Scol. 22, cf. Plu. Ages. 20, Alex. 41, Procop. Gaz. p.164 B.; ἡ Συνερῶσα, play by Menander.

II. Med. and Pass., καλὸν δέ τ’ ἐρασσαμένῳ συνερᾶσθαι Bion Fr. 8.8 codd. (συναρέσθαι is prob. cj.); ὅσα συνηράσθησαν what loves they had enjoyed together, D.C. 51.8.