con-cumbo

cŭbŭi, cŭbĭtum, 3, v. n.
I. Lit., to lie together, lie in numbers (very rare): Evandri profugae concubuere boves, Prop. 4 (5), 1, 4.—
II. To lie with (for sexual intercourse).
A. In tempp. pres. (rare).
(a). With dat.: Cinyrae. Ov. M. 10, 338.—
(b). Absol.: concumbunt Graece, Juv. 6, 191: dicet ... quibus verbis concumbat quaeque, id. 6, 406: mulier oppressa concumbenti nullā voluntate consenserit, Aug. Civ. Dei, 1, 19.—
B. In tempp. perf. (referred by some to a present concubo, which is not found).
(a). With cum: num aiunt (Eam) tecum post duobus concubuisse mensibus, Ter. Hec. 3, 3, 33; Cic. Fat. 13, 30: cum viro, id. Inv. 1, 29, 44: cum matre, Ov. M. 7, 386: cum vestris viris, id. A. A. 3, 522; Dig. 1, 6, 6.—
(b). With dat.: Egeriam justo concubuisse Numae, Ov. Am. 2, 17, 18: nudae deae, Prop. 2 (3), 15, 16.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project