con-cĕlē^bro
āvi, ātum, 1
I.
v..a. (a strengthened celebro; rare but class.).
I.
To resort to in multitudes or frequently, to frequent: variae volucres loca aquarum Concelebrant, Lucr. 2, 345: convivia et passim et tributim, Q. Cic. Pet. Cons. 11, 44. —
b.
Of actions, to pursue or prosecute vigorously: studia per otium, Cic. Inv. 1, 3, 4.—
c.
Aliquid aliquā re, or absol., to fill, animate, enliven, cause to abound with any thing: suavi cantu concelebra omnem hanc Plateam hymenaeo, Plaut. Cas. 4, 3, 2: levia carmina cantu, Lucr. 5, 1381: alma Venus quae terras concelebras, id. 1, 4.—
II.
Meton.
A.
To celebrate a solemnity in great numbers, to celebrate, solemnize: diem natalem, Plaut. Ps. 1, 2, 32; cf.: dies carnificum, id. As. 2, 2, 45: funus, Liv. 8, 7, 22: at jam quoque rem (sc. triumphum) populus Romanus omnium studio omni visendam et concelebrandam putavit, Cic. Imp. Pomp. 21, 61 Orell. N. cr.: spectaculum, etc., Liv. 1, 9, 7: dapes, Ov. F 4, 354.—
B.
To honor, praise, extol: genium choreis, Tib. 1, 7, 49.—
C.
To publish abroad, make known: summae virtutis concelebrandae causā Graii ... monumentum statuerunt, Cic. Inv. 2, 23, 70: rumorem, Q. Cic. Pet. Cons. 13, 50: multis indu locis sermonibu' concelebrarunt, Lucil. ap. Non. p. 275, 2: famā ac litteris victoriam, Caes. B. C. 3, 72 fin.