concătēnātĭo
ōnis, f.
I.
a connecting, joining (late Lat.).
I.
Lit., Cassiod. Var. 12, 19.—
II.
Trop.
a.
A concatenation, sequence: temporum, Tert. Apol. 19: causarum, Aug. Civ. Dei, 3, 30.—
b.
Mentis (i. e. constrictio), fettering, binding, Cael. Aur. Tard. 3, 2, 15.