cōnāmen

ĭnis, n.

id.

I. an effort, exertion, struggle (poet.): alarum, Lucr. 6, 836: eundi, id. 6, 326: magno conamine, Ov. M. 3, 60; cf. id. ib. 8, 366; id. F. 4, 325; Luc. 4, 287.—In plur.: conamina mortis, Ov. M. 10, 390; Lucr. 6, 1040.—
II. Concr., a support, prop: constitit (infans), adjutis aliquo conamine nervis, Ov. M. 15, 224.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project