com-pŭto

āvi, ātum, 1, v. a.
I. To sum up, reckon, compute.
A. Prop. (mostly post-Aug.): id si computare quem piget, brevioribus numeris idem discat, Quint. 1, 10, 43: digitis rationem, Plaut. Mil. 2, 2, 51; cf. Suet. Dom. 4: annos, quibus viximus, Quint. 12, 11, 19; cf. Juv. 10, 249: diurna tantum tempora, Quint. 12, 11, 19: latitudinem Asiae, Plin. 6, 33, 38, § 209.—
(b). With a rel.-clause: computare quantum Curius aut Fabricius in triumphis tulerint, Plin. 9, 35, 58, § 118: computare quid studia referant, Quint. 1, 12, 17.—
(g). Absol.: praesens computarat, pecuniam imperarat, * Cic. Phil. 2, 37, 94: digitis, Plin. 34, 8, 19, § 88: uxoris mortem, Sen. Ben. 5, 17, 4.—
(d). With cum and abl.: valetudinem cum somno, Plin. praef. § 18.—
B. Trop.: facies tua computat annos, Juv. 6, 199: plures conputant quam oderunt, Sen. Ep. 14, 9.—
II. To reckon in with, or in addition to (in jurid. Lat.): fetus pecorum fructibus, Dig. 23, 3, 10; cf.: aliquid in fructum, ib. 24, 3, 7.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project