com-mōlĭor
ītus, 4, v. dep.
I.
to set in motion: commoliri tempestas fulmina coeptat, Lucr. 6, 255.—Trop.: lamenta virum commoliri atque ciere, Lucr. 6, 242 Lachm. N. cr.: dolum aut machinam, Caecil. Stat. ap. Cic. N. D. 3, 29, 73. —Transf.: nimis moleste confabricatus commolitusque est originem vocabuli, has undertaken, Favorin. ap. Gell. 3, 19, 3.