admurmŭrātĭo

ōnis, f.

admurmuro

I. a murmurong, murmur.
I. In disapprobation: vestra admurmuratio facit, Quirites, ut agnoscere videamini, qui haec fecerint, Cic. Imp. Pomp. 13, 37: Qui non admurmuratione, sed voce et clamore abjecti hominis furorem fregistis, id. Pis. 14, 32; Cic. Verr. 6, 12, 27; 7, 16, 41.—
II. In approbation: grata contionis admurmuratio, Cic. Verr. 2, 15, 45: secundae admurmurationes cuncti senatūs, id. Q. Fr. 2, 1, 3.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project