cŏmĭtĭo
āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
[comitium].
I.
To go into the comitium: quando rex comitiavit, fas (abridged, Q. R. C. F.), an old formula in Varr. L. L. 6, § 31 Müll.; cf. Fest. p. 278, 14 id.; Kalend. Praen. ap. Inscr. Orell. vol. 2, p. 386. —Hence,
II.
cŏmĭtĭātus, i, m., a military tribune elected at the comitia, Ps.-Ascon. Cic. Verr. 1, 10, 30.