ăbĭtus
ūs, m.
I.
a going away, departure.
I.
Lit., in abstr. (class.): cum videam miserum hunc tam excruciarier ejus abitu, Ter. Heaut. 3, 1, 5; 4, 4, 24; Lucr. 1, 457 and 677; * Cic. Verr. 2, 3, 54, § 125; Plin. 18, 31, 74, § 311 al.—
II.
Transf., in concr., the place through which one goes, the outlet, place of egress (as aditus, of entrance): omnemque abitum custode coronant, Verg. A. 9, 380; so in plur.: circumjecta vehicula sepserant abitus, Tac. A. 14, 37.