collĭgātĭo

ōnis, f.

2. colligo

I. a binding together, connection (rare).
I. Prop.: ex his colligationibus, Cic. Univ. 7, 21: tota operis colligatio, Val. Max. 8, 14, 6; cf.: inter quattuor (elementa), Macr. Somn. Scip. 1, 6, 28.—
B. In mechanics, a ligature, band, fastening, Vitr. 10, 1.—
II. Trop. (only in Cic.): causarum omnium, Cic. Div. 1, 56, 127: colligatione naturali omnia fiunt, id. Fat. 14, 31: artior societatis propinquorum, id. Off. 1, 17, 53.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project