cŏ-inquĭno
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to defile all over, to pollute wholly, to contaminate.
I.
Prop. (rare; not in Cic.): stercore conquinatae, Col. 8, 5, 19; 8, 7, 2. —
II.
Trop. *
A.
Of infectious disease, to infect, taint: totam progeniem, Col. 7, 5, 6.—More freq.,
B.
Of vices: matres coinquinari regias, Att. ap. Cic. N. D. 3, 27, 68: se crimine stupri, Val. Max. 6, 1, 6: se maximo scelere, id. 9, 7: cor vitiis, Prud. Cath. 6, 53: famam alicujus, Arn. 4, 151.— Hence, cŏinquĭnātus, a, um, P. a., polluted, contaminated: quid esse his potest coinquinatius? Arn. 7, p. 222.