admīrābĭlĭtas
ātis, f.
I.
the quality that produces admiration or wonder, admirableness, wonderfulness (vis, quae admirationem excitat): quanta sit admirabilitas caelestium rerum atque terrestrium, Cic. N. D. 2, 36: cum admirabilitate maxima, id. ib. 2, 40: haec animi despicientia admirabilitatem magnam facit, id. Off. 2, 11.