circum-plĭco

āvi, ātum, v. a.
I. To wind, fold, or twine around: tum esset ostentum, si anguem vectis circumplicavisset, Cic. Div. 2, 28, 62: locum surculo, Gell. 17, 9, 14 (cf. id. 17, 9, 14, § 9): belua circumplicata serpentibus, Cic. Div. 1, 24, 49: puer serpentis amplexu, id. ib. 1, 36, 79.—
II. To bend around, Lact. Opif. Dei, 12, 5.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project