circum-cingo

ĕre, v. a.
I. to enclose around, surround: quā Mons Apenninus regiones Italiae Etruriaeque circumcingit, Vitr. 2, 6, 5: eum zonā gloriae, Vulg. Ecclus. 45, 9: PORTICVS, Inscr. Orell. 4043.—In part. pres., Cels. 7, 15: telis circumcingentibus, Sil. 10, 2.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project