circŭlātim

adv.

circulor

I. circularly, in a circle (post-Aug. and rare).
I. Prop.: pectori circulatim cerotaria apponere, Cael. Aur. Acut. 2, 29, 153; id. Tard. 1, 4, 91; Petr. 67 Gronov. (Büch circumlatum).—
II. Fig., in circles, groups, or companies: multitudo circulatim suo quaeque more lamentata est, * Suet. Caes. 84 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project