ăd-implĕo

ēvi, ētum, 2, v. a.
I. to fill up, to fill full (in the class. per., e. g. in Liv. 38, 7, 13, and Plin. 11, 37, 52, § 140, dub.).
I. Lit.: Gangem decem fluminibus adimpleri, Aethic. Cosmogr. p. 709 ed. Gron.: quasi mare adimpleti sunt, Vulg. Eccli. 50, 3.—
B. Trop.: adimpleti tibiarum cantu vocant deam suam, Jul. Firm. de Err. p. 10 (cf. adimpletor): adimplebis me laetitiā, Vulg. Psa. 15, 10.—
II. Metaph., to fulfil (as a promise, prediction, duty), to perform, = absolvere, satisfacere, praestare: aliquid, Dig. 26, 7, 43: quod dictum est, Vulg. Matt. 1, 22: ut adimpleatur scriptura, ib. Joan. 13, 18: legem Christi, ib. Gal. 6, 2: Gratia vobis et pax adimpleatur, ib. 2 Pet. 1, 2.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project