Campānĭa
ae, f.
I.
the very fruitful and luxurious (Cic. Agr. 2, 35, 95) province of Campania, in Middle Italy, whose chief city was Capua, now Terra di Lavoro, Mel. 2, 4, 2 and 9; Liv. 2, 52, 1; Tib. 1, 9, 33; Plin. 3, 5, 9, § 60; Flor. 1, 16, 3.—
II.
Derivv.
A.
Campānus, a, um, adj., Campanian, of Campania: ager, Cic. Agr. 1, 7, 20; 2, 32, 87; Brut. ap. Cic. Fam. 11, 20, 3: rus, Mart. 9, 61, 4: colonia, Cic. Agr. 2, 32, 85: matres, Liv. 26, 13, 15: merum, Mart. 1, 19, 6: Lyaeus, id. 1, 13, 118: rosae, Plin. 21, 4, 10, § 16; cf. Mart. 9, 61: aes, Plin. 34, 8, 20, § 95: supellex, Hor. S. 1, 6, 118: trulla, id. ib. 2, 3, 144: luxuria, Liv. 23, 45, 2: morbus, a kind of wart or tumor endemic in Campania, Hor. S. 1, 5, 62 (v. Schol. Crucq.): Campanus pons, near Capua, leading over the Savo to Sinuessa, Hor. S. 1, 5, 45; Plin. 14, 6, 8, § 62: urbs, Verg. A. 10, 145: Via, a branch of the Via Appia, Suet. Aug. 94; Vitr. 8, 3; Inscr. Grut. 374, 5; 611, 13 al.—Subst.
1.
campāna, ae f., a, stilyard, Isid. Orig. 16, 25, 6; Gloss. Vat. ap. Auct. Class. 7, p. 581 Mai.—
2.
Plur.: Campāni, ōrum, m., the inhabitants of Campania, the Campanians, Cic. Agr. 1, 7, 20; 2, 35, 94 and 96 al.—
B.
Campā-nĭcus, a, um, adj., Campanian: aratra, Cato, R. R. 135, 2: fiscinae, id. ib. and 153: serta, id. 107, 1 (Plin. 21, 9, 29, § 53: sertula Campana): peristromata, Plaut. Ps. 1, 2, 13. —*
C.
Campānĭus, a, um, adj., Campanian: terra = Campania, Tib. 1, 9, 33 (cf.: terra Arabia, Celtiberia, etc.).—*
D.
Campans, antis, adj., of Compania: genus, Plaut. Trin. 2, 4, 144 Brix ad loc. (also ap. Non. p. 486, 24).