caerĭmōnĭa

ae, f.
I. the sacred. the divine, that which has reference to the Deity (in class. prose)
I. Lit.
A. Objectively, sacredness, sanctity (in this sense rare, and only in sing.): sanctitas regum, et caerimonia deorum. Caes. ap. Suet. Caes. 6: legationis. Cic. Rosc. Am. 39, 113; Tac. A. 4, 64 fin.: 3, 61: loci. id. ib. 14, 22 fin.—
B. Subjectively, a holy dread, awe, reverence, veneration of the Deity (external; while religio has regard both to internal and external reverence for God; rare except in sing.). Cic. Inv 2. 22, 66; Cic. Verr. 2, 5, 14. § 36; id. Leg. 2, 22. 55; 2, 53, 161: sacra summā religione caerimoniāque conficere. id. Balb. 24. 55: so id. Har Resp. 10, 21; 17, 37: Nep. Them. 8, 4; Liv. 29. 18, 2; 40, 4, 9; Gell. 4. 9. 9; Tac. A. 4, 55' esse in magnā caerimoniā. to be held in great veneration, Plin. 6, 27, 31, § 135; also plur.: habere aliquid in caerimoniis. id. 37, 7, 28, § 100.—
II. Meton. (abstr. pro concr.), a religious usage, a sacred rite, religious ceremony (while ritus designates both religious and profane rites: so esp. freq. in the histt. and mostly in plur.): Ceres et Libera. quarum sacra... longe maximis atque occultissimis caerimoniis continentur. Cic. Verr. 2, 5, 72, § 187: religiones vero caerimoniaeque omnium sacrorum fanorumque violatae. id. ib. 2. 1. 3. § 7: in sacerdotio caerimoniisque diligentissimus. id. Rab. Perd. 10, 27: sepulcrorum, id. Tusc. 1, 12, 27: caelestes. Liv 1, 20, 4 and 7' polluere. id. 6, 41, 9; Tac. H. 1, 2; Suet. Caes. 74: fetiales. Liv. 9, 11, 8: auspiciaque, id. 22, 9, 7; Flor. 1, 2, 2: novae, Tac. A. 1, 54: vetustissimae. id. ib. 1. 62: deorum, id. ib. 3, 60; 16, 28; publicae, id. H. 2, 91; Suet. Caes. 6: an tiquae. id. Aug. 31: peregrinae, veteres ac praeceptae, id. ib. 93: externae, id. Tib. 36. —In sing.: collatis militaribus signis, quo more eorum gravissima caerimonia continetur, Caes. B. G. 7, 2; Suet. Aug. 94 med.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project