Bĭōn

ōnis, m.
I. a very witty philosopher of the Cyrenaic school, born at Borysthenes: facetum illud Bionis, Cic. Tusc. 3, 26, 62.—Hence, Bĭōnēus, a, um, adj., Bionian, for witty, satirical, biting: hic delectatur iambis, Ille Bioneis sermonibus et sale nigro, Hor. Ep. 2, 2, 60 Orell. ad loc. (Bioneis sermonibus, lividis jocis, id est, satira, Acro).—
II. Bion Soleus or Soleusis, a writer on agriculture, Varr. R. R. 1, 1, 8; Plin. 6, 29, 35, § 178.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project