vŏlūtātĭo
ōnis, f.
I.
a rolling about, wallowing.
I.
Lit.
A.
In gen.: totis volutationibus corporis aliquid persequi, Cic. Pis. 34, 83: in luto, Plin. 8, 51, 77, § 207: pulverea athletarum, Tert. Pall. 4: caecā quādam volutatione contrahi undas, Sen. Prov. 1, 4: lapidis, Pall. Jun. 1.—
B.
In partic., in mal. part., Petr. 95; Sen. Contr. 1, 2 med.—
II.
Trop. (post-Aug.). *
A.
Restlessness, disquiet: nusquam residentis animi, Sen. Tranq. 2, 8.—*
B.
Instability: tanta rerum humanarum, Sen. Ep. 99, 9.