vēsānĭo

īre, 4, v. n.

vesanus

I. to be insane, rave (late Lat.): dicebat contra deum vesanire Theodosium, Cassiod. Hist. Eccl. 9, 30.—Hence, vēsānĭens, entis, part., raging, furious: vesaniente vento, Cat. 25, 13.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project