vergo
ĕre
I.
perf. and sup. wanting, acc. to Neue, Formenl. 2, pp. 507, 584; but versi is assumed as perf. by Prob. Cath. 1486, and is read, Ov. P. 1, 9, 52, by Merkel, ex conj. for the MS. vertit; acc. to Charis. 3, 1, p. 218, and Diom. 1, p. 366, the perf. is verxi, but it does not occur in extant writings), v. a. and n.
I.
Act., to bend, turn, incline, verge (only poet., and very rare; syn. inclino): in terras igitur quoque solis vergitur ardor, mid., Lucr. 2, 212: et polus aversi calidus quā vergitur Austri, Luc. 1, 54: Strongyle vergitur ad exortus solis, Sol. 6, § 3: illi imprudentes ipsi sibi saepe venenum Vergebant, Lucr. 5, 1010: in gelidos amoma sinus, Ov. P. 1, 9, 52: spumantesque mero paterae verguntur, Stat. Th. 6, 211; cf. Serv. ad Verg. A. 6, 244.—
II.
Neutr., to bend, turn, incline itself; of places, to lie, be situated in any direction (the class. signif. of the word; syn.: tendo, pertineo, jaceo).
A.
Lit.: ab oppido declivis locus tenui fastigio vergebat in longitudinem passuum circiter quadringentorum, Caes. B. C. 1, 45: collis ad flumen Sabin, id. B.G. 2, 18: Galliae pars ad Septentriones, id. ib. 1, 1: portus in meridiem, Liv. 37, 31, 10: tectum aedium in tectum inferioris porticūs, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, § 14: omnes partes in medium, id. N.D. 2, 45, 116.—
b.
Trop., to turn, bend, incline, etc.: nisi Bruti auxilium ad Italiam vergere quam ad Asiam maluissemus, Cic. Phil. 11, 11, 26: illuc (i. e. in Tiberium) cuncta vergere, Tac. A. 1, 3: suam aetatem vergere, id. ib. 2, 43: sed ne patriae quidem bonus tutor aut vindex est, si ad voluptates vergit, Sen. Vit. Beat. 15, 3: animus nec ad recta fortiter nec ad prava vergentis, id. Tranq. 1, 3: nox vergit ad lucem, Curt. 4, 7, 9: vergente jam die, Suet. Oth. 7; so, jam senecta, Tac. A. 4, 41: vergens annis femina, id. ib. 13, 19: aegri vergentes in lethargum, Plin. 32, 10, 38, § 116: colore languido in candidum vergente, id. 12, 12, 26, § 43.