vĕgĕtus

a, um, adj.

vegeo

I. enlivened, lively, animated, vigorous, active, brisk, sprightly (class.; cf.: acer, alacer, valens).
I. Lit.: te vegetum nobis in Graeciā siste, Cic. Att. 10, 16, 6: fessi cum recentibus ac vegetis pugnabant, Liv. 22, 47, 10: vegetus praescripta ad munia surgit, Hor. S. 2, 2, 81: nigris vegetisque oculis, valetudine prosperā, Suet. Caes. 45: vegetior ab inferis recurrit, App. M. 6, p. 181, 32.—Comp.: vegetior aspectus (tauri), Col. 6, 20.—Sup.: vegetissimus color conchyliorum, Plin. 21, 8, 22, § 46.—
II. Trop.: mens, Cic. Tusc. 1, 17, 41: sed vegetum ingenium in vivido pectore vigebat, Liv. 6, 22, 7: tertia pars rationis et mentis, Cic. Div. 1, 29, 61: libertas, Sen. Hippol. 459: gustus, Aus. Eph. Ord. Cog. 3.—Sup.: hoc intervallum temporis vegetissimum agricolis maximeque operosum est, Plin. 18, 26, 65, § 238.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project