ūsurpātĭo
ōnis, f.
I.
a taking into use, a making use, using, use of a thing (cf. usus).
I.
In gen.: usurpatio et renovatio doctrinae, Cic. Brut. 71, 250: civitatis, Cic. Verr. 2, 5, 64, § 166: vocis, Liv. 27, 19, 5: superba nominis, Plin. 33, 2, 7, § 31: vetustatis, Cic. Agr. 2, 12, 31: itineris insoliti, Liv. 41, 23, 14: bonae mentis, Val. Max. 4, 4, 1.—
II.
In partic., in jurid. lang.,
A.
A seizing or using unlawfully, usurpation: qui sanctitatem baptismatis illicitā usurpatione geminaverit, Cod. Just. 1, 6, 1: per vim et usurpationem vindicare ac tenere aliquid, ib. 1, 4, 6.—
B.
A using by another party, whereby a prescription or usucaption is interrupted: usurpatio est usucapionis interruptio, Dig. 41, 3, 2.