turmālis
e, adj.
I.
of or belong ing to a troop or squadron.
I.
Lit., as subst.: turmāles, ium, m.: T. Manlius cum suis turmalibus evasit, i. e. with those of his squadron or troop, Liv. 8, 7, 1; 25, 18, 11.—
II.
Transf.: non sanguine cretus Turmali trabeāque Remi, Stat. S. 5, 2, 17: buccina, Claud. B. Gild. 447.—In a pun Scipio ille major Corinthiis statuam pollicentibus eo loco, ubi aliorum essent impe ratorum, turmales dixit displicere, i. e horsemen, and also crowds, Cic. de Or. 2, 65, 262.—Neutr. adverb.: Bellona mixta viris turmale fremit, Stat. Th. 4, 10.