barbărĭcus
a, um, adj.
I.
Foreign, strange, outlandish, barbarous, in opp. to Grecian or Roman (poet. and in post - Aug. prose).
A.
In gen.: alae, Luc. 1, 476: sermo, Amm. 18, 2, 1: pyra, Plin. 15, 15, 16, § 56: equi, Veg. 6, 7, 1.—Hence,
2.
Subst.: barbărĭcum, i, n.
a.
A foreign land (post-class.): Albis in barbarico, longe ultra Rhenum est, Eutr. 7, 8; 9, 4; Spart. Sev. 47.—
b.
Barbaricum appellatur clamor exercitus, quod eo genere barbari utantur, Paul. ex Fest. p. 31 Müll.—
B.
Esp., of a particular country, in opp. to Greece or Rome.
1.
Freq. for Phrygian (v. barbarus): astante ope barbaricā, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 120 Müll.): vestes, Lucr. 2, 500: barbarico postes auro spoliisque superbi, Verg. A. 2, 504.—
2.
(In the mouth of a Greek.) For Italian, Roman (only in Plaut.): urbes, Plaut. Capt. 4, 2, 104: lex, id. ib. 3, 1, 32: cenare lepide nitideque volo: nihil moror barbarico ritu esse, id. Cas. 3, 6, 19.—
3.
For German, Germanic: nomina, Suet. Calig. 47.—
II.
(Acc. to barbarus, II.) Rough, rude, unpolished (very rare): vita, Claud. Eutr. 2, 226. —Trop.: silva barbarica id est conseminea, Col. 11, 2, 83; cf. Mart. 3, 58, 5.—Hence, adv.
a.
barbărĭcum, barbarously: barbaricum atque immane gemens, Sil. 12, 418.—
b.
barbărĭcē, like a foreigner: barba barbarice demissa, Capitol. Ver. 10, § 6.