trĭquē^trus

a, um, adj.
I. having three corners, three-cornered, triangular.
I. In gen.: triquetra aliis, aliis quadrata, Lucr. 4, 653: ager (opp. quadratus), Col. 5, 2, 1: figura (opp. quadrata), Plin. 2, 25, 23, § 93: (Britannia) insula naturā triquetra, Caes. B. G. 5, 13: Martis sidus numquam stationem facere Jovis sidere triquetro, Plin. 2, 17, 15, § 77; also as subst.: trĭquē^trum, i, n., the trinal aspect, that in which a planet's longitude differs by one-third of a circle from the earth's: in triquetro, id. 2, 15, 12, § 59; 2, 18, 16, § 80.—
II. In partic., as adj. prop., of or belonging to the island of Sicily, Sicilian: orae, Lucr. 1, 717; Sil. 5, 489: tellus, Hor. S. 2, 6, 55; cf. Quint. 1, 6, 30.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project