trĭgōnus
a, um, adj.
I.
three-cornered, triangular, trigonal.
I.
Adj.: signa, Manil. 2, 276: ductus, id. 2, 342.—More freq.,
II.
Substt.
A.
trĭgō-num, i, n., = τρίγωνον, a triangle, trigon, Varr. L. L. 7, 4, 95; Gell. 2, 21, 10; Col. 5, 10, 13; id. Arb. 22, 2; Vitr. 10, 11 fin. — Scanned trĭgŏna, Aus. Idyll. 11, 50; Ecl. Rat. Puerper. 39.—
B.
trĭgōnus, i, m.; med. t. t., Cael. Aur. Tard. 2, 7, 104.