transĭtus

ūs, m.

transeo

I. a going over, passing over, passage (class.; syn. trajectus).
I. Lit.
A. In gen.: fossae, Cic. Tusc. 5, 20, 59: flumine impeditus transitus, Hirt. B. G. 8, 20; 8, 13; Caes. B. G. 5, 55; 6, 7; 7, 57; Liv. 21, 20, 2; 28, 1, 1; Tac. A. 15, 10; id. H. 1, 70; 3, 59; 4, 65; Just. 1, 8, 2; 15, 4, 12: in urbem nostram Junonis, Val. Max. 1, 8, 3.—
2. Concr., a passage-way, passage: spiritus, Plin. 22, 24, 51, § 111; cf. auditus, id. 23, 2, 28, § 59. —
B. In partic.
1. A passing over, desertion to another party: facilis ad proximos et validiores, Tac. H. 1, 76: transitūs mora, id. Agr. 38: ad Vitellium, id. H. 1, 76: in alienam familiam, Gell. 5, 19, 8.—
2. Law t. t., a transfer of possession, Cod. Just. 2, 13, 20. —
3. A passing over, passing away: tempestatis, Cic. Att. 2, 21, 2.—
4. A passing by: capta in transitu urbs Ninos, Tac. A. 12, 13.—
II. Trop.
A. In gen., a passing over, passing, change: in illo a pueritiā ad adulescentiam transitu, Quint. 11, 3, 28: opportunos magnis conatibus transitus rerum, Tac. H. 1, 21. —
B. In partic.
1. A means of passing, a transition from one step to another: medius quidem gradus, nihil ipse significans sed praebens transitum, Quint. 8, 6, 38: in figuras alias, Plin. 11, 36, 43, § 120. — Of the transition of colors in shading, Plin. 35, 5, 11, § 29; 37, 2, 8, § 21; Ov. M. 6, 66.—Of transition in sound, Quint. 12, 10, 68.—
2. In speaking.
a. A transition: hinc erit ad alia transitus, Quint. 7, 6, 5: ad diversa, id. 9, 3, 65: μεταβολή, id est transitus in aliud genus rhythmi, id. 9, 4, 50: in Armeniam transitum facimus, Just. 42, 2, 7.—In plur.: unde venusti transitus fiunt, Quint. 9, 2, 61.—
b. In transitu, in passing, by the way: quae leviter in transitu attigeram, Quint. 7, 3, 27: in transitu aliquid tractare, id. 6, 2, 2: in transitu non omittemus, id. 2, 10, 15.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project